Als we de dingen nu eens anders zouden zien…

Als we de dingen nu eens anders zouden zien…

Als je ooit kanker gehad hebt dan herken je het wel: de steeds weerkerende angst bij een controle. Bij elk pijntje dat je voelt, denk je “Ik zal toch niet hervallen zeker?”

Ik maak nu ook deel uit van die groep. En soms overvalt de paniek me… zo maar… omdat mijn gedachten een loopje nemen met mij.

Ik heb altijd al een opstandig trekje gehad en ik heb voor mezelf bepaald dat ik de rest van mijn leven, hoe kort of hoe lang het ook is, niet zal laten bepalen door die ongerustheid en die angst.

Die angst is er met de beste intenties in geconditioneerd door de medische wereld en onze omgeving. Sommige mensen krijgen inderdaad opnieuw kanker maar veel anderen niet.

Als je angst en ongerustheid kan conditioneren dan kan je ook het tegenovergestelde conditioneren. Je weet wel: Pavlov of Skinner.

Mensen beleven hun kankerverhaal en blijven bang.

Ik ga mezelf herconditioneren. Er zat een kwaadaardige tumor in mijn borst. Zware chemo heeft de tumor en de rest van mijn lichaam aangevallen, grote kuis gehouden.

Nadien wou de chirurg het resterend gedeelte van de tumor wegsnijden maar er was gewoon niks meer. Voor alle zekerheid werd mijn lichaam dan nog eens aangevallen met radiotherapie.

Ik ga van de veronderstelling uit dat alles weg is. En waarom zou het terugkomen?

Iedereen uit onze omgeving kan kanker in zich hebben zonder het te beseffen.

Vanwaar deze quote? Toen ik hierover aan het filosoferen was, kwam deze quote opeens bij me op en hij is heel toepasselijk.

Mensen accepteren een realiteit en stellen zich de vraag waarom.

Ik zie een andere realiteit, waarom zou ik in hemelsnaam hervallen. Ik stel de vraag : waarom denken we niet allemaal zo?

0 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *