Mijn eiland

Mijn eiland

Voor iedereen gaat het leven zijn normale gangetje met grote en kleine ergernissen, vakantieplannen, etentjes met vrienden, gelukkige momenten.

Mijn leven staat stil. Ik doe niet zielig maar elke minuut van de dag ligt mijn focus op overleven. Klinkt beetje dramatisch maar dat is het niet.

Ik moet het fysiek ongemak een plaats geven, elke ochtend heel even de angst en de negatieve gedachten, dan zie ik mijn kaal hoofd in de spiegel. Dan probeer ik positief te denken, ik ban alle stress.

Ik denk veel na over mijn leven en over wat ik eigenlijk nog wil voor al de jaren dat ik hier nog rondloop. Ik moet knopen doorhakken, beslissingen nemen.

Ik maak elke dag een lange wandeling met mijn vriendje Pepsi The Max. Zij is mijn rescue walker. Tijdens die boswandelingen kan ik het best nadenken. Ik denk in oplossingen. Ik zal dit overleven en ik bedenk een strategie.

Ik probeer elke dag te gaan golfen. Gedurende een uur moet mijn focus op dat balletje liggen en ben ik verplicht om mijn hoofd leeg te maken.

Je voert niet enkel een strijd tegen de kankercellen in je lichaam maar je voert ook een strijd in je hoofd.

Soms bellen mensen mij of spreken we af. Ze vragen eerst even beleefd hoe het met mij gaat. Al vlug beginnen ze over hun eigen ergernissen en problemen. Ik luister braaf. Ik ben veel te braaf.

Maar ik wil schreeuwen: “STOP!!! Het interesseert me momenteel niks dat je ruzie hebt met je man of dat jouw werk jou te veel wordt. Ik probeer te overleven!”. Maar ik zwijg en luister.

Ik begin contact met mensen te vermijden. Ik kan niet meer tegen die oppervlakkigheden en het zeuren over pietluttigheden.

Ik woon alleen op mijn eilandje. Ik heb een bootje verstopt. Enkel mijn ouders, kinderen, honden en enkele heel goede vriendinnen weten waar het ligt. Het is me ook opgevallen dat ik geen enkele man heb in mijn vriendenkring.

0 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *